fbpx
Saturday, November 20, 2021
Home > Kuriozitete > Arsyeja pse verën tjetër të gjithë italianët do të vinë në Shqipëri

Arsyeja pse verën tjetër të gjithë italianët do të vinë në Shqipëri

turistët-italianë

Është më pak se një orë nga Italia, na mirëpresin si Zotin, kushton shumë pak. Dhe bashkon kulturën, historinë dhe plazhet qe të lënë pa frymë dhe që janë ende të paprekura. Megjithatë e shpërfillim për një paragjykim të vjetër, që ky reportazh i gjatë përpiqet ta çmontojë, duke dëshmuar se përkundrazi “kushërinjtë tanë” kanë gjetur një model të bashkëjetesës fetare nga e cila duhet të mësojmë.
“Jam dashuruar me Shqipërinë. Dhe nëse e ndiej urgjencën për të shkruar është sepse mendoj se po ndodh diçka e rëndësishme, diçka që na prek të gjithëve dhe kjo mund të jetë edhe përgjigja konkrete për një nga dilemat e mëdha të kohës sonë. Por, kjo është vetëm një shpresë. Dhe shpresat duhet të trajtohen me kujdes, prandaj do të flasim më vonë. Në fund.
Por, siguria që kam, që besoj se e kam, pasi kam kaluar aty një javë intensive, duke përshkuar vendin me makinë dhe në këmbë, duke ecur si një i çmendur, sikur do të haja çdo vështrim, çdo paraqitje, mrekullitë e mahnitshme, thashë me vete se turizmi në Shqipëri është një xhevahir i rrallë, vërtet shumë i rrallë për një arsye themelore: është ende i paprekur.

Pavarësisht një bukurie të padiskutueshme, Shqipëria ka mbetur mrekullisht jashtë turizmit masiv dhe sidomos nga vetja jonë, që ne gjithashtu kemi fluturime të drejtpërdrejta ditore të tri linjave ajrore nga një duzinë qytetesh që na çojnë atje në më pak se një orë dhe që nga Puglia dhe Marche kemi anije me kosto të ulët për të arritur atje shumë rehatshëm bashkë me makinën.

Megjithatë, thashë, nëse shkon në një agjenci udhëtimi dhe pyet për Shqipërinë, ata të shikojnë të habitur, çfarë i ndodhi këtij? Ata ju pyesin nëse duhet të shkoni atje për punë ose për ndonjë ndëshkim hyjnor, kush e di se çfarë ka bërë gabim?, ju e lexoni atë në sytë e tyre kur ata thonë jo, nuk kanë edhe një broshurë, një paketë, një gjithëpërfshirëse. Më mirë! Kjo do të thotë se është koha e përkryer për të shkuar atje, sepse, më besoni, pas pesë vitesh më së shumti ata të gjithë do duan të shkojnë atje.

Ata që sot shkojnë në Formentera, do t’i takoni në Dhërmi dhe Porto Palermo, ku ende nuk e dinë çfarë është spritz, por perëndimet e diellit mbi detin ngjyrë jeshil, janë të përsosur dhe prekës; mbrëmja e gushtit do të jetë sinonim i Valona, e njohur këtu si Vlora dhe Saranda, perla më e ndritshme e rivierës së tyre të gjatë; turistët e mirëpritur këto ditë shëtisin në luginën e tempujve të Agrigento ose në Pompei, do të zbulojnë ashtu siç bëri Ciceroni, sa i bukur është Butrinti, por edhe Apollonia ka sharmin e saj siç e dinte Ottaviano, që studionte atje para se të bëhej Augusto; dhe eleganca radikale e Capalbio pontifikohet në mesin e shtigjeve të pjerrëta të gurëve të zinj dhe të bardhë të Gjirokastrës, që ka mbetur e paprekur që nga koha e Perandorisë Osmane dhe ku në bare të shërbejnë kafe, një uiski me akull ndërsa altoparlantët alternojnë një listë me këngë të një Italie që nuk ekziston më, por që kurrë nuk ka ikur me të vërtetë: Ricchi dhe Poveri, Rino Gaetano, Lucio Dalla.

Dhe kështu pas njëfarë kohe që dëgjoni këngë të caktuara, ju e gjeni veten duke menduar frazat budallaqe si: do të jetë për shkak se unë të dua që qielli është gjithmonë më blu? Dhe për të bërë një konsideratë të papritur, në asnjë vend të botës, unë jam gati për të vënë bast, ne italianët nuk mirëpritemi me kaq shumë konsideratë, admirim, dashuri nganjëherë, sikur shqiptarët ishin “kushërinjtë tanë” jo grupi muzikor – prej të cilit do të ishte koha të ktheheshim herë pas here duke shembur atë mur të padukshëm dhe sinqerisht të pajustifikuar, që është brenda shumë prej nesh, paragjykimi për të cilin ata do të ishin një popull “i shëmtuar, i pistë dhe i keq”, edhe sikur të ishim në një film western. Epo, ata nuk janë dhe filmi western, nëse ka patur ndonjëherë kuptim, ka mbaruar. Sa më shpejt ta kuptojmë është më mirë.

Ajo që vijon është një lloj reportazhi, shumë personal, paksa sentimental, i ndriçuar nga emocioni i një zbulimi të bërë rastësisht. Një udhëtim i rezervuar papritur, sikur të ishte një ikje, në fakt ajo ishte një ikje, ndoshta të gjitha udhëtimet janë në një lloj kuptim apo jo?.. disa klikime online dy ditë para se të nisesh, vetëm për të rezervuar fluturimin, makinën në aeroport dhe natën e parë në Tiranë, të pabesueshme, kushton vetëm 30 euro për dy netë?, do të jetë një gabim?, kush e di se ku do të na venë të flemë. Shpresojmë mirë. Eja, le të shkojmë. Le të ikim.

Facebook Comments